Kiedy panowie z Gwynbleidd wydali debiutancką EP-kę ochrzczoną „Amaranthine” już wtedy można było dostrzec w nich nie lada potencjał. Teraz, podczas przesłuchań ich pełnej, debiutanckiej płyty o swojsko brzmiącej nazwie „Nostalgia” jestem przekonany, że nie tylko nie zawiedli pokładanych w nich nadziei ale sprawili nie lada niespodziankę. Zaskoczenie to zasługuje na okrzyknięcie go „debiutem roku”, przynajmniej w mojej ocenie.

Te zachwyty wynikają zapewne w dużym stopniu z mojej słabości do tego typu klimatycznego rzępolenia, gdzie spotykają się muzyczne drogi takich formacji jak Paradise Lost (mniej więcej do czasów płyty „Draconian Times”), Amorphis (okres „A Tales From The Thousand Lakes” oraz „Elegy”) a także Opeth czy też Sirrah. Co jednak najważniejsze wszystkie te wpływy zostały wymieszane z nie lada swadą zapewniającą Gwynbleidd'owi dużą dozę oryginalności i wyraźnej własnej tożsamości.

Już pierwszy utwór w kolejce, zwany tak samo jak i cała płyty zabiera słuchacza w podróż poprzez gąszcz ciężkich, aczkolwiek nie przytłaczających i dość przestrzennych riffów wzbogaconych gdzieniegdzie mocniejszym growlem doskonale kontrastującym z łagodnymi, akustycznymi elementami przypominającymi niekiedy celtyckie podejście do muzyki. Jeszcze jednym elementem uwypuklającym cięższą i agresywniejszą stronę muzyki Wiedźmina są czyste wokale, będące na poziomie uniemożliwiającym jakiekolwiek marudzenie.

Ciężko z tych ośmiu rozbudowanych kompozycji wybrać jakichś zdecydowanych liderów. Cała „Nostalgia” prezentuję się bowiem niczym przemyślana, monolityczna całość. Od pierwszych do ostatnich minut Polacy czarują nieprzeciętnie skomponowaną paletą nastrojów. Niezwykle trafnie owe barwy emocji oddaje zresztą okładka.

Jeśli jesteście fanami podejścia do metalu święcącego triumfy w połowie lat '90 ubiegłego wieku przy udziale, między innymi wymienionych na początku tego tekstu formacji, to koniecznie dajcie szansę Wiedźminowi zza wielkiej wody. Nie będziecie żałować!