Zespół Pink Floyd wydał płyty, którymi można się zachwycać przez całe życie, ale też takie, które nie wydawały się na tyle atrakcyjne, by poświęcić im więcej niż parę przesłuchań. Gdzie w tym wszystkim znajduje się „The Final Cut”? Album wydany, kiedy czas tego bandu dobiegał końca (oczywiście w pewnym sensie), plasuje się niestety w tej drugiej grupie.

Całość została skomponowana przez Rogera Waters'a, więc można powiedzieć, że „The Final Cut” to jego dziecko od początku do końca. I niestety twór ten nie jest tak świetny, jaki mógłby być w innych okolicznościach, przy współpracy reszty zespołu. Ale do rzeczy...

Tęsknota, nostalgia, żal... tego można spodziewać się po kawałkach tutaj zawartych. Przesączone są takimi klimatami i to niestety psuje muzykę, która w porównaniu z innymi dziełami Pinków szału nie robi. „The Post War Dream”, „Your Possible Pasts” pierwsze dwa są właśnie tego przykładem i tylko momentami odżywają, w czasie kiedy wchodzi elektryczna gitara z resztą instrumentów.

Dalej... Świetny początek ma „The Hero's Return”, żywy i konkretny, ale pod koniec stacza się w smętne akustyczne plumkanie. Ciekawym, ale krótkim jest „One Of The Few” gdzie na tle tykającego zegara, Waters gra na akustyku śpiewając spokojnym głosem „Make them laugh, make them cry, make them lie down and die” - świetny tekst. Jest jeszcze jeden przemawiający do mnie, a mianowicie „Not Now John”. Tylko tutaj inny członek Pink Floyd udzielił się wokalnie. Waters podzielił się tym z Gilmour'em, i dzięki temu jest to najbardziej trafiający we mnie song. Reszta jakoś do mnie nie przemawia...

Jak napisałem wyżej „The Final Cut” jest średniej jakości krążkiem progresywnego grania i dowodem na to, że jednej osobie rzadko udaje się stworzyć coś, co poruszy słuchacza. Ale oczywiście istnieją od tego wyjątki. Niestety nie tu...