Każdy pamięta swoje początki. W wielkiej mierze to od nich zależy, jak wszystko się potoczy w przyszłości. „The Piper at the Gates of Dawn” to pierwsze kroki Pink Floyd - znanej i lubianej już od wielu lat grupy, bez której rock pewnie wyglądałby inaczej... Jak? Tego się nigdy nie dowiemy.

Cały album zdominowany jest przez jedną osobę. Syd Barret, lider i twórca większości kompozycji przedstawia nam to, co będzie charakteryzowało muzykę Pink Floyd w przyszłości, pomimo tego, że to jego pierwszy i ostatni album nagrany z nimi. Po jego nagraniu Syd został zmuszony do odejścia z powodu pogłębiającej się choroby psychicznej.

Numery takie jak „Astronomy Domine”, „Pow R. Toc H”, czy „Interstellar Ovedrive” to klimaty, które w przyszłości zostaną rozwinięte i pogłębiane przez grupę na następnych płytach. Reszta kawałków to typowe psychodeliczne songi, z odrobiną naleciałości grup grających w tamtych czasach. Całość przesiąknięta jest baśniową warstwą tekstową, ale znajdziemy tu też nutkę surrealistycznych historii. Nic dziwnego, przecież to lata sześćdziesiąte, a każdy wie, co działo się w tamtych czasach;)

Słyszałem przynajmniej tuzin pochlebnych słów na temat tego dzieła. Sam zaznajomiłem się z nim blisko, ale to nie zmieniło mojego zdania, że to słaby album. Oczywiście posiadający duży potencjał, ale nic poza tym. Faktem jest, że wtedy nikt tak nie grał. Patrząc z perspektywy czasu na muzykę ogólnie i całą dyskografie Floydów myślę, że był to po prostu ciekawy początek... Cała reszta była znacznie lepsza...