Rok 1972 w historii zespołu Pink Floyd był bardzo pracowity. Nie dość, że nagrali soundtrack, ostatni w swojej karierze, który będzie przedmiotem tej recenzji, to jeszcze mniej więcej od połowy roku zaczęli sesje słynnej „Dark Side of the Moon”.

„Obscured by Clouds”, siódmy album w dorobku tej grupy, to w pewnym sensie kontynuacja muzycznej podróży rozpoczętej na „More”, soundtracku z 1969 roku. Podobieństwem jest głównie budowa kompozycji, czyli krótkie utwory pełne przestrzeni i refleksji, chwytliwe dźwięki i co najważniejsze, prostota aranżacji. Krążek ten jest równocześnie muzycznym zakończeniem jak i początkiem. Końcem wpływów lat 60 - tych, rozpoczęciem podróży po latach 70 - tych.

Otwierające płytę dwa numery to kawałki instrumentalne. Pierwszym jest utwór tytułowy, drugim „When You're In”. To mój ulubiony, choć krótki, bo trwający niecałe dwie i pół minuty. Ma w sobie pewien czad, który przecież nie jest standardową wizytówką Floydów. Podobnie świetnym rockowym songiem jest „The Gold It's in The...” Szkieletem tego jest blues rockowy riff, przewijający się przez całość kompozycji.

Spokojniejszym jest „Wot's... Uh the Deal?” w którym użyto wielu ścieżek wokalnych śpiewającego tutaj David Gilmour'a. Bardziej żwawsza jest piosenka wcześniej wymienionego Gilmour'a „Childhood's End”. W niej to możemy odczuć klimat filmu Barbeta Schroedera, czyli ucieczki od świata i rozmyślania nad sensem istnienia.

Płyta ta zdobyła spora popularność, pomimo tego, że przecież nie serwowała nam dźwięków specyficznych dla tego bandu. „Obscured by Clouds” to kolejny przykład tego, że „mały skok w bok” nie jest złym posunięciem. Cierpią na tym tylko zaślepieni fani, którzy sami pewnie z chęcią mówiliby artystom – „Co, gdzie i jak”.