Każdy kto poruszy temat rocka, wcześniej czy później natknie się na muzykę tego zespołu, bowiem jest on jego ważną częścią. Odwrotnie w ich dyskografii „A Saucerful of Secrets” jest mniej istotnym punktem. Jest to ostatnia płyta na której tworzył Syd Barret i „Jugband Blues”, jest jego ostatnim dziełem w Pink Floyd. Jest ona zarówno pierwszą z nowym kompozytorem Davidem Gilmourem, którego chyba nie trzeba przedstawiać.

Drugi album tegoż zespołu jest pełen mrocznych, wolnych temp, jakby smutek powstały między grupą a Sydem przeniknął do ich muzyki. Wystarczy posłuchać numeru tytułowego, gdzie dźwięki psychodelii, awangardy i progresji wwiercają się w czaszkę. To tutaj stawia swoje pierwsze kroki David Gilmour. To jest jakby początek tego, co ma nadejść.

Zapowiedzią przyszłych brzmień jest również „Let There Be More Light” z żywym wstępem na bas. W tym utworze mamy lekkie nawiązanie do twórczości The Beatles, kiedy Gilmour śpiewa: „For there revealed in glowing robes was Lucy in the sky”. Może teraz będę bluźnił, ale szczególnie we wczesnym Pink Floyd słychać wpływy czwórki z Liverpoolu.

Kolejnym numerem, w którym ujawnia się ewolucja Floydów jest „Set the Controls for the Heart of the Sun”. Psychodeliczne rytmy nie opuszczają słuchacza ani na chwilę. Dźwięki te w połączeniu z wokalem pętają odbiorcę w transową, międzygalaktyczną przejażdżkę po wszechświecie. A reszta... kawałki takie jak „Remember A Day” czy „See-Saw” są odbiciem tego, co już było...

Jak napisałem na początku, nie jest to największe dzieło Pink Floyd, lecz to nic, bo przecież wszystko, co wyszło pod szyldem tej grupy jest godne uwagi.